Het erfrecht is geen pretje. Je gaat naar de notaris met de hoop het familiefortuin te krijgen, maar je gaat naar huis met de kleine orgelpijpcactus waar je als kind “je zo schattig aan kon prikken”. En je lanterfantende niksnut van een neef mag de auto meenemen. Teleurstelling, erfenisbelasting en familieruzies alom. Nee, absoluut geen pretje. Moet je nagaan hoe onplezierig het gaat worden als jouw vader een god was. Hoe bloederig het erven van de positie van grote baas in de hemel kan zijn, ontdek je met het spelen van Demigod.


Een goddelijke deathmatch

In Demigod zijn de goden op zoek naar een opvolger voor een god die zich niet aan de regels hield. De goddelijke nozem vond het nodig om allerlei geheimen te verspreiden, wat hem niet in dank werd afgenomen. Nu is er dus een vacature in het Pantheon en die blijkt nogal lastig te vullen. Het probleem is dat de dode god heel graag achter de sterfelijke vrouwtjes zat, waardoor er nu heel wat halfgoden aanspraak maken op zijn zetel. De overige goden verzinnen daarom een spel. Een groot toernooi waarin de halfgoden zich moeten bewijzen.


De aspirant-goden worden verdeeld in twee teams en moeten in kolossale arena’s elkaar bevechten. Als je ooit met Warcraft 3 het populaire Defense of the Ancients hebt gespeeld, kun je direct aan de slag. Beide teams hebben een citadel, die ten aller tijde verdedigd moet worden. Over de kaart verspreid zijn er vlaggen te veroveren, die een bonus aan het bezittende team geven. Uit portalen verschijnen hulptroepen om de Demigods te ondersteunen. Zij dienen vooral als kanonnenvoer voor de machtige deelnemers aan het toernooi, de hoofdrolspelers van het spel. Je kiest één halfgod, waarmee je vecht, koopt, verovert en gillend wegrent. Het team dat als eerste de vijandelijke citadel met de grond gelijkmaakt, wint het spel.


And the winner is…

Er zijn acht Demigods waar je uit kunt kiezen en Gas Powered Games is duidelijk voor de variatie gegaan. Zo kun je los gaan met een wandelend kasteel, de Rook. Het bakstenen gevaarte zwaait met een enorme hamer in de rondte en heeft torens op zijn schouders en nek. Als je voor een wat subtielere held wilt gaan is er de scherpschietende Regulus, een loodzware kruisboog dragende engel zonder vleugels (die heel mannelijk ‘I believe I can fly’ van R. Kelly zingt). Voor de wat sinistere spelers heb je de weerzinwekkende Unclean Beast. Zelfs al zou je de klauwen van dit huidloze monster overleven, even later val je alsnog dood neer door de ziektes en giffen die het beest bij zich draagt. Minstens zo kwaadaardig is de krankzinnige Torchbearer, die maniakaal kakelend met vuurballen en hagelstormen smijt.


Dan zijn er ook nog andere vier Demigods die zich specialiseren in het aanvoeren van een leger. De vampierkoning Erebus zuigt het liefst z’n slachtoffer leeg, terwijl zijn ondode dienaren de genadeklap toedienen. Ook de Queen of Thorns is geen lieverdje. Deze boosaardige fee verbergt zich in een mobiele rozenknop, om haar vijand aan stukken te scheuren met doornige wortels en wandelende bomen. Dan is de genezende Sedna een stuk sympatieker, al is de sabeltandtijger waar ze op rijdt niet bepaald getemd. Ten slotte kun je op de ridderlijke Oak rekenen als je een overmacht moet tegenhouden. Gesterkt door geesten kan dit levende harnas met zijn bijl en schild een bijna ondoordringbare barrière vormen.


In vergelijking met Defense of the Ancients is het aanbod van helden nogal bescheiden, maar het feit dat je de Demigods op meerdere manieren kunt spelen compenseert een hoop. De ruime keuze aan vaardigheden en voorwerpen geven een hoop combinaties om mee te experimenteren. De Torchbearer kan bijvoorbeeld zich richten op ijs- of vuurmagie, of een combinatie proberen. Ook de upgrades die je bij de citadel kunt kopen voor allerlei bonussen bieden mogelijkheden om te winnen, zelfs al veegt de tegenpartij de vloer met je aan. Door met wat coördinatie in één keer Priests, Angels, Catapultisauri en Giants te kopen kun je een schijnbaar hopeloze strijd omzetten in een klinkende overwinning.


De verschillende richtingen die je op kunt gaan met de Demigods geven het al aan: het spel is uitstekend gebalanceerd. Een goeie aanwijzing is dat op het officiële forum er van elke Demigod wordt geklaagd dat hij te sterk is. Bij elke klacht wordt dan weer aangegeven hoe je hem kunt verslaan. De kunst van het hele spel is dan ook om de juiste vaardigheden voor de juiste omstandigheden te kiezen en snel op je tegenstander te reageren. Het resultaat is een actievol spel dat je makkelijk tijdens een lunchpauze zou kunnen spelen. Je bestaande trukendoos kun je uitbreiden met het verdienen van Favor Points. Met die punten kun je speciale voorwerpen kopen die je een niet misselijke bonus kunnen geven.


Te weinig van te veel

Voor die coördinatie moet je online spelen, want hoe relatief goed de computer mag zijn, Demigod is een multiplayerspel in hart in nieren. Waar we ons wel erg over hebben verbaasd is ronduit slechte netwerkstabiliteit. Naar het verluidt had uitgever Stardock, die het online verbinden regelt, niet gerekend op het grote aantal spelers, maar naar ons idee was tussen de twintig en honderd sockets open moeten houden in je router eerder de bron van het probleem. Het is pas sinds 11 juni dat het ons überhaupt lukte om succesvol een potje af te maken. Ondertussen heeft Stardock de problemen weten op te lossen en kan elke speler zonder moeilijkheden met iedereen verbinden.


Toch valt er nog het één en ander op te merken over de multiplayer. In tegenstelling tot het vorige strategiespel van Gas Powered Games, is het nu niet mogelijk om Replays te bekijken. De grootse overwinningen en legendarische nederlagen van jezelf of anderen kun je niet meer napluizen op waardevolle tips. Er is geen ingebouwde ondersteuning voor VoIP, die je juist goed kunt gebruiken voor de samenwerking. Ook het feit dat 5v5 games nogal veel eisen van je processor en uploadsnelheid helpt niet echt. De mogelijkheid om vrienden uit te nodigen ontbreekt, terwijl dat zo ondertussen standaard zou moeten zijn. Wel heel welkom is dat het spel een groot aantal statistieken bewaard en dat je achievements kunt halen.


De wat kale functies voor multiplayer zijn nog wel te overzien, maar wat echt al gauw verveelt, zijn de maps. Het zijn er maar acht en dat is veel te weinig als ze allemaal op elkaar lijken. Elke map bestaat feitelijk uit één of meer gangen die naar de vijandelijke citadel leiden. Die gangen liggen mooi naast elkaar, zodat je een perfect symmetrische arena krijgt. Prachtig en uitstekend in balans, maar uiteindelijk nogal saai. Je hebt nog verschillende spelmodi, maar die veranderen de manier waarop je speelt vrijwel niet. Of je nu één Citadel of drie forten moet verdedigen, je bent nog altijd bezig met het zo lang mogelijk bezet houden van vlaggen en halfgoden ‘offeren’. Wat het niet beter maakt, is dat het vooralsnog niet mogelijk is om zelf maps te maken.


Wat wel gezegd moet worden, is dat de maps er bijzonder cool uitzien. Als je bijvoorbeeld de Prison bezoekt, vecht je op een enorm kristal waarin een gigantisch monster zit opgesloten. Zo knok je ook op een Babylonische piramide of op twee reusachtige met elkaar vervlochten slangen van steen (in de ruimte-te-te!). Sowieso ziet Demigod er goed uit. De individuele Demigods zien er erg gedetailleerd en fantasievol uit, de effecten zijn explosief en kleurrijk en de animaties zijn goed te pruimen. Het enige nadeel van al het grafische geweld dat op je scherm kan ontstaan, is dat bij hele drukke gevechten je nauwelijks nog kunt zien wat er gebeurt.


Het geluid is net zo goed. Elke vaardigheid heeft z’n eigen herkenbaar geluid en de muziek is episch. En de voice-acting? Die was opvallend over the top. De commentator á la Unreal Tournament buldert uit de luidsprekers met kreten als ‘Apocalypse!’ en ‘Godlike!’. Ook de Demigods zelf kunnen er wat van. Zoals eerder gezegd is de gevallen engel Regulus dol op het refrein van ‘I Believe I Can Fly’ en de Torchbearer doet gniffelend een weersvoorspelling. Een spel met een vette knipoog dus.


Conclusie

Less is more, maar niet in dit geval. Demigod is een goed spel, ware het niet dat er te weinig van is. De acht Demigods zijn heel goed gebalanceerd en laten zich op meerdere manieren spelen, maar het aantal maps stelt teleur. Het ontbreken van echt verschillende speltypen doet ook afbreuk aan het spel en het aantal opties voor multiplayer is onder de maat. Als je een groot gebrek aan afwisseling kunt vergeven, is Demigod echter een verrassend diepe strategiegame die er appetijtelijk uitziet.

Pluspunten:
+ Goed gebalanceerde DotA-gameplay
+ Veel variatie in Demigods
+ Mooie graphics

Minpunten:
- Weinig variatie in maps en speldoelen
- Weinig ondersteunende multiplayer features

*Het kijkt je recht in de ogen.